Fiona Huisman.
 Kleine Reisjes en andere verhalen.
© 2019 Fiona Huisman

Reisjes

Met de Slut op pad Ik zou best graag een camper willen. Hij hoeft niet duur te zijn en niet luxe. Marcel denkt daar anders over: ‘Goedkope en oude campers gaan zeker stuk tijdens je vakantie en dus kopen we alleen een dure’. Maar dat kunnen we niet betalen, dus kopen we geen camper. Deze logica ontgaat mij volledig, maar ik heb dan ook slechts MAVO genoten. Dus kocht ik een caravan. Zomaar, zonder enig overleg en DAMN! That felt good. Het is een oudje uit 1986 waar heel weinig aan mankeert en ik ben er dan ook heel blij mee. Ik doop de caravan om tot ‘Slut’. Sleur + hut : 2 = Slut. Natuurlijk hebben we er een eerste reisje mee gemaakt, want hoewel Marcel caravans net zo leuk vindt als een herseninfarct  ging hij wel mee. De reis ging naar Camping de Slangenborg in Sellingen, Groningen. De camping viel me op omdat er op de website staan: ‘deze camping heeft geen voorzieningen voor kinderen’. Dat is Kampeers voor: ‘Rot op met je tyfuskinderen die de hele dag lopen te schreeuwen’.  Wat mij ontzettend aansprak. We gingen van zaterdag tot zondag. Dat was nog best spannend, rijden met de Slut. Het ging prima, op de keren na dat ik vergat om op tijd te remmen. Gelukkig moet je de noodstop met caravan ook eens oefenen en dat zit inmiddels wel snor. Sellingen ligt in Westerwolde, een gemeente in zuidoost Groningen. En het is er prachtig en lommerrijk, groen en weelderig, hoewel ik me dat tijdens de rit er naar toe niet kon voorstellen. Grasland na grasland en verder niks. Tot we Westerwolde binnenreden. Het woord ‘lieflijk’ omschrijft deze streek nog het best. De camping lag verborgen tussen het groen, zelfs mijn kleine caravan paste nauwelijks op het pad naar de kampeerplaatsen. Halverwege stond een schoolbord waar de namen van de gasten opstonden, met daarbij hun kampeerplaats. Dat bord zag ik natuurlijk over het hoofd omdat ik mijn lippenstift aan het bijwerken was, waardoor de campingbaas opgespoord moest worden, we drie slagen in de rondte reden over de (hele kleine) camping heen en  ons onmetelijk populair maakten. Wij bleken op ‘Kauw’ te horen, volgens de zeer geduldige en vriendelijke campingbaas.  Een prachtige plek, maar alle campingplaatsen zijn heel mooi. Bomen er omheen met daartussendoor uitzicht op een door houtwallen omlijst landschap. De Slangenborg is een natuurcamping. Dat is iets anders dan een naturistencamping, voor wie zich dat afvraagt. (Marcel reageerde voor we weggingen geschokt: ‘Moet ik dan in mijn blootje lopen?’ Ik won ter plekke goud op de wereldkampioenschappen oogrollen.) Een natuurcamping is meestal klein, ligt midden in de natuur en is eenvoudig qua sanitair en voorzieningen. Je hebt er ook een ‘lidmaatschap’ voor nodig, het Groene Boekje. Natuurkampeerders schaffen dat elk jaar aan voor € 14.95 en je kunt er alle natuurkampeerplaasten in vinden. Op de campings zelf is het ook te koop. Dat ‘eenvoudig qua sanitair en voorzieningen’ viel overigens ontzettend mee, het sanitair was modern en luxe, een stuk luxer dan bij ons thuis en er was een hele grote koelkast waar iedereen gebruik van mag maken. Ook is er wifi, maar niet overal ontvangst. In het Leut- Huus (een  gezellig ingerichte blokhut waar je koffie mag zetten en waar allerlei folders liggen) had ik de beste wifi ontvangst en  ik heb er heerlijk even gezeten met een kop thee. Zo’n eerste nacht in de caravan was… bijzonder. Het bed lag prima, krap maar voor 1 persoon goed te doen. Voor 2 personen, waarvan er eentje een prins op de rijstkorrel is was het wat minder, maar we zijn -as we speak- nog steeds tezaam. De honden waren ’s nachts wel heel erg gezellig. Lison kon haar vreugde over het feit dat haar baasjes bij haar in de mand sliepen maar moeilijk voor zich houden. De hele nacht kwam ze dat op gezette tijden even vertellen door haar neus in mijn  gezicht te duwen, aan mijn arm te likken en door heel hard te kwispelen. Ik vond dat heel schattig, maar het sliep natuurlijk niet heel lekker. Bovendien heeft ze de gewoonte om niet te gaan liggen, maar om zich ter aarde te storten, wat de hele caravan deed schudden als ware het 8.6 op de schaal van Richter. Bo bleef wel op zijn plaats liggen, maar snurkte als een varken. De volgende dag regende het en zijn we op tijd weer naar huis gegaan. Binnenkort ga ik alleen een weekend met de caravan op pad, wat opnieuw weer wat spannend is. Deze keer niet naar de Slangenborg, maar ik weet zeker dat ik er weer terugkom. 
Kleine Reisjes en andere verhalen
Fiona Huisman
© 2019 Fiona Huisman

Reisjes

Met de Slut op pad Ik zou best graag een camper willen. Hij hoeft niet duur te zijn en niet luxe. Marcel denkt daar anders over: ‘Goedkope en oude campers gaan zeker stuk tijdens je vakantie en dus kopen we alleen een dure’. Maar dat kunnen we niet betalen, dus kopen we geen camper. Deze logica ontgaat mij volledig, maar ik heb dan ook slechts MAVO genoten. Dus kocht ik een caravan. Zomaar, zonder enig overleg en DAMN! That felt good. Het is een oudje uit 1986 waar heel weinig aan mankeert en ik ben er dan ook heel blij mee. Ik doop de caravan om tot ‘Slut’. Sleur + hut : 2 = Slut. Natuurlijk hebben we er een eerste reisje mee gemaakt, want hoewel Marcel caravans net zo leuk vindt als een herseninfarct  ging hij wel mee. De reis ging naar Camping de Slangenborg in Sellingen, Groningen. De camping viel me op omdat er op de website staan: ‘deze camping heeft geen voorzieningen voor kinderen’. Dat is Kampeers voor: ‘Rot op met je tyfuskinderen die de hele dag lopen te schreeuwen’.  Wat mij ontzettend aansprak. We gingen van zaterdag tot zondag. Dat was nog best spannend, rijden met de Slut. Het ging prima, op de keren na dat ik vergat om op tijd te remmen. Gelukkig moet je de noodstop met caravan ook eens oefenen en dat zit inmiddels wel snor. Sellingen ligt in Westerwolde, een gemeente in zuidoost Groningen. En het is er prachtig en lommerrijk, groen en weelderig, hoewel ik me dat tijdens de rit er naar toe niet kon voorstellen. Grasland na grasland en verder niks. Tot we Westerwolde binnenreden. Het woord ‘lieflijk’ omschrijft deze streek nog het best. De camping lag verborgen tussen het groen, zelfs mijn kleine caravan paste nauwelijks op het pad naar de kampeerplaatsen. Halverwege stond een schoolbord waar de namen van de gasten opstonden, met daarbij hun kampeerplaats. Dat bord zag ik natuurlijk over het hoofd omdat ik mijn lippenstift aan het bijwerken was, waardoor de campingbaas opgespoord moest worden, we drie slagen in de rondte reden over de (hele kleine) camping heen en  ons onmetelijk populair maakten. Wij bleken op ‘Kauw’ te horen, volgens de zeer geduldige en vriendelijke campingbaas.  Een prachtige plek, maar alle campingplaatsen zijn heel mooi. Bomen er omheen met daartussendoor uitzicht op een door houtwallen omlijst landschap. De Slangenborg is een natuurcamping. Dat is iets anders dan een naturistencamping, voor wie zich dat afvraagt. (Marcel reageerde voor we weggingen geschokt: ‘Moet ik dan in mijn blootje lopen?’ Ik won ter plekke goud op de wereldkampioenschappen oogrollen.) Een natuurcamping is meestal klein, ligt midden in de natuur en is eenvoudig qua sanitair en voorzieningen. Je hebt er ook een ‘lidmaatschap’ voor nodig, het Groene Boekje. Natuurkampeerders schaffen dat elk jaar aan voor € 14.95 en je kunt er alle natuurkampeerplaasten in vinden. Op de campings zelf is het ook te koop. Dat ‘eenvoudig qua sanitair en voorzieningen’ viel overigens ontzettend mee, het sanitair was modern en luxe, een stuk luxer dan bij ons thuis en er was een hele grote koelkast waar iedereen gebruik van mag maken. Ook is er wifi, maar niet overal ontvangst. In het Leut-Huus (een  gezellig ingerichte blokhut waar je koffie mag zetten en waar allerlei folders liggen) had ik de beste wifi ontvangst en  ik heb er heerlijk even gezeten met een kop thee. Zo’n eerste nacht in de caravan was… bijzonder. Het bed lag prima, krap maar voor 1 persoon goed te doen. Voor 2 personen, waarvan er eentje een prins op de rijstkorrel is was het wat minder, maar we zijn -as we speak- nog steeds tezaam. De honden waren ’s nachts wel heel erg gezellig. Lison kon haar vreugde over het feit dat haar baasjes bij haar in de mand sliepen maar moeilijk voor zich houden. De hele nacht kwam ze dat op gezette tijden even vertellen door haar neus in mijn  gezicht te duwen, aan mijn arm te likken en door heel hard te kwispelen. Ik vond dat heel schattig, maar het sliep natuurlijk niet heel lekker. Bovendien heeft ze de gewoonte om niet te gaan liggen, maar om zich ter aarde te storten, wat de hele caravan deed schudden als ware het 8.6 op de schaal van Richter. Bo bleef wel op zijn plaats liggen, maar snurkte als een varken. De volgende dag regende het en zijn we op tijd weer naar huis gegaan. Binnenkort ga ik alleen een weekend met de caravan op pad, wat opnieuw weer wat spannend is. Deze keer niet naar de Slangenborg, maar ik weet zeker dat ik er weer terugkom.