Fiona Huisman.
 Kleine Reisjes en andere verhalen.
© 2018 Fiona Huisman

Reisjes

Segway, helemaal my way Vandaag doe ik, I kid you not, een segwaytour over de Hoge Veluwe. (wat voor way? Segway. Dat is een soort overdwarse step) Ik was al een paar keer op de Veluwe geweest, maar vond het maar zozo. Best veel entree, veel geklauter door een hoop zand en geen beest te zien. Dat moet toch anders kunnen. En dat kan, op internet vind ik een segwaytour met gids. De tour zal anderhalf uur duren, met eerst de  how to. Op de parkeerplaats ontmoet ik Ard en Marlies, zij zijn de eigenaren van het bedrijf nice2seg. Ze zijn heel open en vriendelijk en ik voel me meteen op mijn gemak. Volgens Ard, die de instructie geeft,  is segwayen heel makkelijk, ‘heel intuïtief’. Ik ken intuïtief. Ik zit regelmatig op de bank zonder dat ik het weet een zak chips leeg te schuiven en vraag me dan even later af wat die lege chipszak op de bank doet. En waarom ik zo’n doof gevoel in mijn mond heb. Heel intuïtief allemaal. Maar hij heeft gelijk, het is echt prima te doen. Gewicht naar voren verplaatsen: sneller, gewicht naar achter verplaatsen: langzamer. Aanvankelijk is het nog wat spannend, want het zit nog niet helemaal verankerd in mijn dna, zeg maar. Dat duurt een paar generaties. Dus op het moment dat we een groep fietsers tegenkomen en ik zomaar twee dingen tegelijk moet bedenken en dan ook nog doen is mijn eerste impuls om me zo van de segway in de bosjes te werpen. Gelukkig krijgt mijn overlevingsdrang de overhand, blijf ik redelijk kalm en vind ik het al snel ontzettend leuk om te doen. Volledig stil staan en toch vooruit komen is een heel bijzondere gewaarwording. Ik voel me een soort robot op wielen. Mijn voeten worden van het stilstaan een beetje gevoelloos en dat versterkt het robotidee nog meer. Onderweg komen we bij allemaal monumenten langs en krijg ik uitleg over de geschiedenis van het park. Ard vertelt met heel veel enthousiasme over de Veluwe en is duidelijk een liefhebber, net als Marlies. Eén van de monumenten is een gedenksteen voor het hondje van mevrouw Kröller- Müller. Hij heette ‘Schufterl’. Dat klinkt een beetje als schurftig mormel, maar betekent  gewoon best lief: ‘Schurkje’. Ook komen we langs de zoemsteen, een steen met een gat erin waar je hoofd in past. Natuurlijk versta ik zoeNsteen en in de verwachting dat er een woestknappe man in huist die mij hartstochelijk zoent als ik mijn hoofd erin steek, sta ik al naast de segway, duckface paraat. Maar het blijkt een zoeMsteen. Je moet je hoofd in het gat in de steen steken en dan zoemen. Even twijfel ik of mijn Fries rond kaashoofd wel in de steen past, maar dat is geen probleem. En dan doe ik: ‘Hmmmmmmmmmm’. En mèèèn, dat is een rare gewaarwording, het resoneert door mijn hele lijf. Ik zoem nog een paar keer en dan gaat de tocht weer verder. Om eerlijk te zijn wist ik niet dat de Hoge Veluwe zó mooi was en zó afwisselend. Tijdens mijn eerdere wandelingen was ik vooral bezig met niet verdwalen. Mislukt, de eerste keer kwam ik bij de verkeerde ingang uit, 13 kilometer bij de auto vandaan. Ik heb een taxi moeten bestellen want het begon te schemeren. Omdat ik nog nooit wild heb gezien op de Hoge Veluwe (laat staan op de huis-tuin-en-keuken Veluwe) rijden we via nog wat bezienswaardigheden naar een wild uitkijkpost waar we de meeste kans hebben om everzwijnen en edelherten te zien. En terwijl ik al besloten heb dat dat gezeur over zwijnen vast een soort mega reklamestunt is van de Veluwe en dat ze helemaal niet bestaan, zie ik daar voor het eerst in mijn leven everzwijnen. In het echt. En edelherten. En edelhertenpubers die een modderbad nemen en er opeens uitzien als een eland. Ard heeft een verrekijker mee en we staan heel lang te genieten van het uitzicht. Als de tour ten einde is gekomen besef ik dat het allemaal veel langer heeft geduurd dan de anderhalf uur die ik had geboekt.  Dat wuiven ze weg, ik was deze keer de enige klant en och, het was gezellig, toch? En dat was het! Ard en Marlies hebben hun liefde voor de Hoge Veluwe en zijn geschiedenis zeker over weten te brengen. Een verhaal dat verteld wordt komt meer binnen dan een foldertje en ik ben nu erg nieuwsgierig geworden naar de rest, want de Hoge Veluwe en ik zijn nu matties. Volgend jaar weer en dan weer bij nice2seg!
Kleine Reisjes en andere verhalen
Fiona Huisman
© 2018 Fiona Huisman

Reisjes

Segway, helemaal my way Vandaag doe ik, I kid you not, een segwaytour over de Hoge Veluwe. (wat voor way? Segway. Dat is een soort overdwarse step) Ik was al een paar keer op de Veluwe geweest, maar vond het maar zozo. Best veel entree, veel geklauter door een hoop zand en geen beest te zien. Dat moet toch anders kunnen. En dat kan, op internet vind ik een segwaytour met gids. De tour zal anderhalf uur duren, met eerst de  how to. Op de parkeerplaats ontmoet ik Ard en Marlies, zij zijn de eigenaren van het bedrijf nice2seg. Ze zijn heel open en vriendelijk en ik voel me meteen op mijn gemak. Volgens Ard, die de instructie geeft,  is segwayen heel makkelijk, ‘heel intuïtief’. Ik ken intuïtief. Ik zit regelmatig op de bank zonder dat ik het weet een zak chips leeg te schuiven en vraag me dan even later af wat die lege chipszak op de bank doet. En waarom ik zo’n doof gevoel in mijn mond heb. Heel intuïtief allemaal. Maar hij heeft gelijk, het is echt prima te doen. Gewicht naar voren verplaatsen: sneller, gewicht naar achter verplaatsen: langzamer. Aanvankelijk is het nog wat spannend, want het zit nog niet helemaal verankerd in mijn dna, zeg maar. Dat duurt een paar generaties. Dus op het moment dat we een groep fietsers tegenkomen en ik zomaar twee dingen tegelijk moet bedenken en dan ook nog doen is mijn eerste impuls om me zo van de segway in de bosjes te werpen. Gelukkig krijgt mijn overlevingsdrang de overhand, blijf ik redelijk kalm en vind ik het al snel ontzettend leuk om te doen. Volledig stil staan en toch vooruit komen is een heel bijzondere gewaarwording. Ik voel me een soort robot op wielen. Mijn voeten worden van het stilstaan een beetje gevoelloos en dat versterkt het robotidee nog meer. Onderweg komen we bij allemaal monumenten langs en krijg ik uitleg over de geschiedenis van het park. Ard vertelt met heel veel enthousiasme over de Veluwe en is duidelijk een liefhebber, net als Marlies. Eén van de monumenten is een gedenksteen voor het hondje van mevrouw Kröller-Müller. Hij heette ‘Schufterl’. Dat klinkt een beetje als schurftig mormel, maar betekent  gewoon best lief: ‘Schurkje’. Ook komen we langs de zoemsteen, een steen met een gat erin waar je hoofd in past. Natuurlijk versta ik zoeNsteen en in de verwachting dat er een woestknappe man in huist die mij hartstochelijk zoent als ik mijn hoofd erin steek, sta ik al naast de segway, duckface paraat. Maar het blijkt een zoeMsteen. Je moet je hoofd in het gat in de steen steken en dan zoemen. Even twijfel ik of mijn Fries rond kaashoofd wel in de steen past, maar dat is geen probleem. En dan doe ik: ‘Hmmmmmmmmmm’. En mèèèn, dat is een rare gewaarwording, het resoneert door mijn hele lijf. Ik zoem nog een paar keer en dan gaat de tocht weer verder. Om eerlijk te zijn wist ik niet dat de Hoge Veluwe zó mooi was en zó afwisselend. Tijdens mijn eerdere wandelingen was ik vooral bezig met niet verdwalen. Mislukt, de eerste keer kwam ik bij de verkeerde ingang uit, 13 kilometer bij de auto vandaan. Ik heb een taxi moeten bestellen want het begon te schemeren. Omdat ik nog nooit wild heb gezien op de Hoge Veluwe (laat staan op de huis-tuin-en-keuken Veluwe) rijden we via nog wat bezienswaardigheden naar een wild uitkijkpost waar we de meeste kans hebben om everzwijnen en edelherten te zien. En terwijl ik al besloten heb dat dat gezeur over zwijnen vast een soort mega reklamestunt is van de Veluwe en dat ze helemaal niet bestaan, zie ik daar voor het eerst in mijn leven everzwijnen. In het echt. En edelherten. En edelhertenpubers die een modderbad nemen en er opeens uitzien als een eland. Ard heeft een verrekijker mee en we staan heel lang te genieten van het uitzicht. Als de tour ten einde is gekomen besef ik dat het allemaal veel langer heeft geduurd dan de anderhalf uur die ik had geboekt.  Dat wuiven ze weg, ik was deze keer de enige klant en och, het was gezellig, toch? En dat was het! Ard en Marlies hebben hun liefde voor de Hoge Veluwe en zijn geschiedenis zeker over weten te brengen. Een verhaal dat verteld wordt komt meer binnen dan een foldertje en ik ben nu erg nieuwsgierig geworden naar de rest, want de Hoge Veluwe en ik zijn nu matties. Volgend jaar weer en dan weer bij nice2seg!